Przyroda

ŁUK MUŻAKOWA to szczególny twór geologiczny powstały podczas zlodowacenia środkowopolskiego. Ma kształt olbrzymiej podkowy, długości 40 km i szerokości od 3 do 5 km. Jego krańce opierają się o polskie Tuplice i niemieckie Klein-Kölzig. Odległość krańcowych punktów ramion łuku wynosi 20 km. Środek łuku przecięty jest korytem Nysy Łużyckiej. Łuk Mużakowa jest największą na świecie moreną czołową, jedyną widoczną gołym okiem z kosmosu. Ponad stumetrowe różnice wysokości ukształtowały malownicze wąwozy, wzgórza, doliny, tarasy i przełomy rzek Nysy Łużyckiej, Skrody, Lanki i Chwaliszówki. Łuk Mużakowa jest wyjątkowym miejscem dla geologów i przyrodników. Lądolód skandynawski wycisnął spod ziemi stare pokłady trzeciorzędowe. Na powierzchni ziemi pionowo ułożyły się warstwy iłu i węgla. Pod Łeknicą, Żarkami Wielkimi, Trzebielem i Gniewoszycami otworzyła się księga historii skorupy ziemskiej. Do dziś Łuk stanowi bogaty rezerwuar piasków, żwirów budowlanych. Okolica bogata jest w zabytki przemysłowe - XIX-wieczne cegielnie, huty, młyny, które stanowią nie lada atrakcję turystyczną.

 

Region Łuku Mużakowskiego obejmuje swym zasięgiem gminy Łęknica, Trzebiel, Tuplice oraz częściowo Brody, Lipinki Łużyckie, Jasień i Przewóz. Przeważają tu siedliska kwaśnych dąbrów, ubogiego grądu, borów, kwaśnych buczyn, łęgów oraz olsów. Lesistość obszaru sięga 40%.
Nic więc dziwnego, że na opisywanym obszarze 18.200 ha został w błyskawicznym tempie zorganizowany najpiękniejszy i największy w województwie lubuskim Park Krajobrazowy - Łuk Mużakowa. Począwszy od dnia 17.03.1999 roku, kiedy to organizacje obywatelskie PTTK i Liga Ochrony Przyrody zorganizowały w Starostwie Powiatowym w Żarach pierwszą naradę w sprawie organizacji Parku Krajobrazowego Łuk Mużakowa, do dnia 27.09.2001 roku, gdy Ryszard Popiel, Dyrektor Zarządu Parków Krajobrazowych ogłaszał podczas Lubusko-Saksońskłego Forum Turystycznego w Łęknicy decyzję Wojewody Lubuskiego o powołaniu Parku minęły zaledwie dwa lata.